Ik sta hier afgebeeld met een schedel van een overleden slachtoffer. Ik wil wel benadrukken dat dit zeker en vast geen lijkenpikkerij is, maar je moet weten dat in een hitte van 50 graden celcius in de zon de lijken op enkele dagen volledig ontbonden waren, en dit mede door het werk van de mieren, vliegen en ander ongedierte. Ik heb ook de foto's genomen van de wrakstukken waarin onze collega's Bailleux en Sevrin het leven verloren. Het is zwaar als je twee collega's door een stom ongeluk moet verliezen.

Vijf dager ervoor hadden zij nog deelgenomen aan de ops "Dragon Rouge" in Stanleyville, waar zij hadden samengewerkt met onze Para-commando's en de Colonnes van de Ommegang. Zij waren daar zonder kleerscheuren uitgekomen, en dan gebeurd dit.....

BAILLEUX Germain, (Jean) Vrijwillig BOO bij de FATaC Adjudant UDA, (ANC - UDef FATaC) ° Vielsalm 2 september 1936 † Stanleyville 29 november 1964 Leeftijd: 28 jaar	SEVRIN Ferdinand, (Fernand) Vrijwillig BOO bij de FATaC Adjudant UDA, (ANC - UDef FATaC) ° Genk 15 januari 1928 † Stanleyville 29 november 1964 Leeftijd: 36 jaar

Belangrijk om te vermelden is ook het feit dat sommige jachtvliegtuigen gepiloteerd werden door Cubaanse huurling piloten. Deze piloten mitrailleerden de posities van de Simba's en zij durfden, op gevaar van hun eigen leven, in scheervlucht over hun posities vliegen om nauwkeurig te kunnen mitrailleren. Die Simba's lagen dan te rotten in de hete zon, wat een onverdraaglijke stank gaf. Regelmatig werden ze dan in de rivier gegooid en hun opgeblazen lichamen dreven dan boven, tot ze door een of ander wild dier als prooi werden meegenomen om op te vreten.

Regelmatig werder er ook pamfletten afgeworpen die de lokale bevolking uitnodigde om niet met de Simba's samen te werken. Zij mochten dan Stanleyville vervoegen waar ze onthaald werden en goed behandeld. Ze moesten alleen een witte band rond het hoofd dragen als teken van "overgave".

De vliegtuigen gingen ook regelmatig verkenningsopdrachten uitvoeren op de "Rive Gauche", die in handen was van de Simba's. Persoonlijk wou ik zelf met een 40-tal manschappen een aanval bij nacht uitvoeren op die famauze Rive Gauche. Het viel regelmatig voor dat Simba's bij nacht die Rive Gauche overstaken om bij de inlanders vrouwen komen te kidnappen die ze dan verkrachtten. De lokale chefs kwamen daar regelmatig bij mij over klagen. Ik was tamelijk wantrouwig ten overstaan van hen, want in de regio van Stanleyville waren zij allen een beetje "rebel".

Enige tijd later besloot ik dan toch om een aanval uit te voeren op de Rive Gauche. Ik had inlichtingen ingewonnen via een vliegtuig dat poolshoogte was gaan nemen, en ik besloot dan met een 40-tal manschappen een nachtelijke aanval uit te voeren. De manschappen, volgden mij in mijn roekeloze opdracht omdat ze vertrouwen hadden in mij.

Wij maakten gebruik van sloepen die ik bij de dorpschefs ging lenen. Rond 2300Hr overschreven wij de rivier om naar de linkeroever te trekken. Daar aangekomen lied ik een drietal manschappen de sloepen bewaken en de rest trok met mij op zoek naar Simba's. Bij een aantal hutten aangekomen konden wij het vuur openen. De Simba's sloegen op de vlucht, sommigen sprongen zelfs in de rivier die op sommige plaatsen tot 800 meter breed was. Er werden er veel gedood en ook enkele werden krijggevangen gemaakt. Een aantal documenten werden ook buit gemaakt. Ik vertrok zoals ik gekomen was. Als een dief in de nacht.

Toen ik terug bij onze stellingen kwam liep ik Marc Carlier tegen het lijf. Hij zei mij dat niemand zulk een stunt eerder had durven uitvoeren en verklaarde mij voor gek.

Ik wou ook de gevangenis van Losilo aanvallen omdat ik wist dat daar een groot aantal gijzelaars zaten. Losilo bevindt zich op de rechteroever maar reeds een stuk in het binnenland. Hellaas was er niemand bereid om aan mijn actie deel te nemen, en ik heb mijn plan dan maar laten varen.

Omdankt het feit dat de C-130 toestellen, vanuit Bukavu, regelmatig voedsel brachten hadden wij daar toch een schrijnend gebrek aan, en dat was dan weeral een bijkomend probleem. Met een lege maag konden mijn mannen immers niet vechten. Ik besloot dus om te gaan vissen op de Congostroom. En geloof het of niet, maar als een echte "Crocodile Dundee" ving ik vissen met TNT. Ik ving enorm veel vis, ook mede dank zij de hulp van de inlandse vissers van de rechteroevers.

Voor hen was ik de Chef, en ik had het recht en zelfs de opdracht om hen te bewapenen, zodat zij mee tegen de Simba's konden vechten indien zij het wensten. Ik speelde ook Officier van de Burgerlijke Stand, en voltrok huwelijken waarbij ik een heus document van de FATaC overhandigde als bewijs van hun huwelijk.

Ik zou natuurlijk nog tientallen bladzijden kunnen vullen met mijn belevenissen in Congo. Ik hoop alleen dat deze informatie belangrijk genoeg is om de geschiedenis van de UDef FATaC te schrijven. Zoals ik reeds gezecht heb kan Marc Carlier en kostbare zegsmans zijn voor u en hij zal ook mijn verhalen bevestigen. Natuurlijk sta ik tot uw dienst indien u nog andere informatie nodig heeft over dit onderwerp.

En om te eindige: in 1988 heb ik de medaille van Gewapende Humanitaire Operaties ontvangen, en dit jaar, (1987), heb ik het statuut van Veteraan gekregen. Dit is gebeurd via de "Compagnons van de Ommegang" voor de operatie OMMEGANG en voor het redden van gijzelaars in 1964 en 1965 in Congo.

NVDR: Bij contactname met Marc Carlier weigert deze laatste om over de UDef FATaC te praten, (ik weet waarom), maar telefonisch werd het relaas van Pierre Berton wel bevestigd.