Raf Deblaere was één van de vele jongelingen die op 1 april 1954 zijn legerdienst bij de UDA moest aanvatten. Tot 29 september 1955 zou hij er bloed, zweet en tranen laten. 18 maanden zou hij zijn vaderland dienen. Hij zou terechtkomen in Elsenborn, Beverlo, Meerdael en Evere. Hij zou aan het Koninklijk Paleis te Brussel in allerijl gaan dienen om de zieke jongens uit Koksijde te vervangen. Kortom, hij heeft het allemaal meegemaakt. Een echte..... zoals ze ze ze nu niet meer maken, en waar ik nog zou durven voor blozen. Maar zouden we Raf niet beter zelf aan het woord laten....., dit is zijn verhaal !

Na een tweedaagse keuring in het Klein Kasteeltje te Brussel, een retraite bij de Paters en een voorlichtingsfilm over de venerische ziekten, (het Leger een oord van verderf????), werd ik opgenomen om mijn legerdienst te vervullen bij de Luchtmacht, 2de Smaldeel, in het Opleidingscentrum van de VVE-UDA in de Kazerne Deschamps te Evere op 1 april 1954, voor een periode van initieel 21 maanden, (deze zou later ingekort worden tot 18 maanden).

Voor zover ik het mij allemaal nog herinner was de Kazerne Deschamps in Evere voor die tijd een moderne kazerne, met als nadeel natuurlijk dat er alles zeer proper moest gekuist en gepoetst worden.

Onder de leiding van de Sergeanten Nijs en Mares werden wij opgeleid tot echte UDA's. Dril en nog eens dril, iedere dag opnieuw. Nachtoefeningen in Kraainem en omgeving stonden regelmatig op de dagorde. Wapens die nog afkomstig uit de tweede wereldoorlog, zoals de pistoolmitrailleur STEN MK II, de BREN mitrailleur, (BREN is een acroniem van BRno en ENfield), de Lee Enfield en andere wapentuig moest je zowel bij dag als bij nacht kunnen demonteren en monteren, en dan nog zorgen dat het feilloos werkte....., wat dacht u anders!

De loodzware hindernissenpiste en koordenpisten, van een rijdende vrachtwagen springen, tegen de rijrichting in, aan ongeveer 40 Km/uur, en andere obstakels waren voor vele jongens die niet echt sportief waren aangelegd een zware dobber. En dat aan een soldij van 10 Bfr per dag, wat toen de prijs was van een pakje sigaretten, begrijpt de lezer dat wij toen geen grote bokkensprongen moesten maken. Gelukkig konden we om de 14 dagen naar huis om de nodige bevoorrading te kunnen in slaan.

Wat door ons positief in die periode werd ervaren was het feit dat men de snelweg van Brussel naar Zaventem bezig was aan te leggen, waardoor de Kazerne niet volledig werd afgesloten. Dit had dan weer als gevolg dat er daar in de buurt andere nachtoefeningen werden georganiseerd. In die periode kregen wij ook de volledig nieuwe Amerikaanse helm. Deze werd in het Belgisch Leger eerst bij de Luchtmacht geïntroduceerd, voor ze naar de andere eenheden gingen, ter vervanging van de platte Engelse helm. Gevolg was wel dat we met onze nieuwe helm onmiddellijk een kampperiode mochten gaan doen in Beverlo.

Na vier keiharde en intensieve maanden van opleiding kregen we uiteindelijk ons UDA en Sportbrevet, en mochten we als nieuwbakken UDA's deel nemen aan de parade van de Nationale Feestdag. Daarna werden we voor de rest van onze legerdienst ingedeenl bij de Springstoffen Bewaarplaats te Meerdael bij Leuven. Maar wat een verschil!

Wij werden gehuisvest in metalen barakken met binnenmuren van vlasleemplaten en zonder centrale verwarming, (dat is den UDA). Ik herinner mij nog goed hoe wij de eerste morgen na onze aankomst op zoek waren naar de waszaal en het sanitair, en uiteindelijk moesten vaststellen dat dit alles buiten stond. Wassen en scheren gebeurde allemaal buiten met koud water, onder een leiding met veel kleine kraantjes, en een plank om ons spiegeltje op te zetten. De WC was een houten hok die regelmatig moest verplaatst worden. Achteraf werd in die blokken toch sanitair voorzien, maar om ons op de kamer te verwarmen bleef het bij enige kolenkacheltjes, die zeker en vast de oorlog nog hadden meegemaakt. Maar wij waren UDA's en konden wel tegen een stootje, en bovendien was het grote voordeel dat veel schuren, dweilen en poetsen niet nodig was.

Toen wij toch eens de opdracht kregen om die vloer uit houten planken te poetsen, kregen we van een ancien, (wij waren nog dikke bleus), de raad om de vloer nat te gieten en enkele uren te laten drogen. Gevolg daarna was dat er geen enkel bed meer recht stond. De plankenvloer was uitgezet. Wij hadden ons lesje wel geleerd.

Aardappelen schillen, het befaamde patatten jassen was ook een van die minder aangename zaken. De grote aardappelen werden waarschijnlijk door de landbouwers geleverd aan de verschillende frituren die gelegen waren aan Leuven Station, terwijl de kleine soorten dan voor "den troep" overbleven.

In die periode waren er in Meerdael nog veel Engelse militairen aanwezig die instonden voor het onderhoud van de vele bommen en andere munitie die opgeslagen waren in het bos. Het dreigend gevaar van een koude oorlog bleef in die tijd nog altijd bestaan. Hoe tijden toch kunnen veranderen !!!!

Onder de leiding van Kapitein Jongen, (In 1960 verongelukt te Sake-Masisi in Congo), en de Onderluitenanten Van Cleynenbreughel en Servais werden er regelmatig oefeningen en droppings gehouden. Maar hoofdzakelijk werden we ingezet om in de nacht patrouilles te lopen in het bos, waar duizenden bommen onder de boven waren opgeslagen. Van de ene telefoon naar de andere stappen om ons te melden was zelfs in de meest gure en barkoude weersomstandigheden een noodzakelijkheid. En het aanwezige wild zorgde regelmatig voor de onaangename verrassingen.

Nu en dan een escorte per trein met munitie naar een of andere bestemming was ook één van onze activiteiten.

Einde 1954 hadden we een tweede kampperiode in Beverlo. In een bijtende koude, met als enige bescherming tijdens de nacht, een tentje met ijskegels in de not. Die periode wilden we zo spoedig mogelijk vergeten.

Niet te doen...

Tot hier deel 1 van Raf, je kan hier klikken om naar deel twee te gaan.