Wij zijn ondertussen januari 1955 geworden. Goed nieuws: de legerdienst is ingekort van 21 naar 18 maanden. Dit betekend dat Raf eind september zal afzwaaien na niet minder dan 18 maanden te hebben gediend. Maar voor het zover is laten we Raf nog wat verder mijmeren.....

Here we go !!!!

Beter nieuws begin 1955. De legerdienst werd ingekort van 21 naar 18 maanden en onze soldij steeg tot 18 Bfr., en alhoewel het koud was in die januarimaand gaf het vooruitzicht van drie maanden minder dienst en die mooie verhoging van onze soldij ons wel een warm gevoel. Maar dat wou natuurlijk niet zeggen dat we op onze lauweren mochten rusten, want...

In februari waren wij reserve voor de wacht aan het Koninklijk Paleis te Brussel en te Laken. En alhoewel we reserve waren, hadden we helemaal niet in het vermoeden dat we al gauw effectieven zouden worden. Inderdaad, het onverwachte gebeurde. Die jongens van Koksijde, die daar de wacht verzekerden kregen een voedselvergiftiging en op 3 of 4 februari, (ik weet het zo juist niet meer), werden we midden in de nacht uit ons bed gehaald en in Brussel gedropt.

Onze collega's van Koksijde waren dus ziek geworden en wij moesten onmiddellijk Brussel, Laken en ook Stuyvenberg gaan beveiligen. Stuyvenberg omdat daar ook nog Koningin Elisabeth woonde. Deze opdracht voor de drie Paleizen zou de ganse maand februari duren.

In april van 55 werden er dan enkele van ons aangeduid om met de Sectie Blendé, (twee voertuigen), deel te nemen aan een kampperiode te Elsenborn. Maar met de beperkte opleiding die wij op Blendé hadden was leren schieten op .30, .50 en kanon 37 mm. geen sinecure. Nochtans was dit een positieve ervaring. En in Meerdael waren er nog positieve ervaringen, zoals de rijoefeningen met een Ford Canada waarvan het stuur aan de rechter kant was gelegen, de versnellingsbak niet was gesynchroniseerd en hierdoor letterlijk en figuurlijk ongelooflijk tandengeknars veroorzaakte.

Als voorbereiding op een volgende schietoefening die zou plaats vinden in juli 1955, (het was eigenlijk opnieuw een kampperiode), kregen wij onderricht in alle wapens. Daaronder de STEN, wat volgens mij een levensgevaarlijk wapen was. Maar ook met de BREN, de GP 9 mm, en natuurlijk ons geweer. Wat betreft de granaten kregen we onderricht in de Mills granaat en in Beverlo kregen we er nog eens de Energagranaat en de Blindicide bij. Het vuren van mortiergranaten was ook voorzien, zodat we eigenlijk het volledig arsenaal meester waren, en dit als de besten. Dit was opleiding op hoog niveau, ware het niet dat we een dodelijk slachtoffer te betreuren hadden.

Onze wapenmakker Robert Goethals uit Sint-Niklaas heeft in Beverlo inderdaad het leven gelaten. Eén van de granaten was in de Mortier zelf ontploft en Robert overleed ter plaatse, terwijl twee anderen zwaar werden gekwetst.

Robert werd met militaire eer begraven in zijn geboortestad. Geloof mij vrij, het is een zure pil om te slikken. Niemand had ooit gedacht dat we met een wapenmakker minder zouden afzwaaien. Het zijn momenten waarvan je stil word, want het is een stom ongeval, en geen slachtoffer van een of andere oorlogsactie.

Eens de periode in Beverlo gedaan moesten we nog diezelfde maand voor een tweede keer deelnemen aan de parade op de Nationale Feestdag. Grote blikvanger op die parade: twee pelotons Congolese soldaten.

Nu begon het wel lang te duren, maar gelukkig konden wij onze familie twee manden later op de hoogte brengen van ons te verwachten overlijden op 29 september 1955. Die dag zouden we immers afzwaaien. Het was de Grote Dag.

Vijftig jaar later hebben we elkaar opnieuw weer gezien in Waregem. De eerste maal sinds onze legerdienst. Wat een weerzien !!!! Kijk maar eens naar de foto's op mijn fotogalerij. Ik mag dus gerust besluiten dat wij een prachtige tijd hebben meegemaakt, met veel kameraadschap in goede, maar ook in kwade dagen want Robert was er niet bij, en heeft ons veel te vroeg verlaten. Het ga je goed Robert,..... waar je ook bent!