Ergens begin augustus 1962 valt mijn oproepingsbrief voor het Klein Kasteeltje in de bus. Op 6 september was het zover, naar Brussel voor de nodige geneeskundige onderzoeken en diens meer. Op 8 september terug naar huis gestuurd, goedgekeurd voor de dienst.

Eind april, begin mei 1963 komt dan de volgende brief, ik moet mij op 4 juni 1963 aanmelden op de technische school te Saffraenberg, (Sint-Truiden). De twee eerste dagen worden gevuld met het afhalen van allerlei uitrusting, wapen, enz... En dan begint de basisopleiding, bulderende onderofficieren, drill, wapens demonteren en monteren, schietoefeningen op de schietstand in Hasselt, droppings, tot een nachtoefening in Amay toe. Ook het behalen van het brevet voor lichamelijke bekwaamheid stond op het programma.

Na 2 maanden, (1 augustus 1963), moesten wij onze definitieve eenheid vervoegen, de luchtmachtbasis van Brustem, waar wij gekazerneerd worden juist naast het vliegveld, namelijk in Bevingen, (Sint-Truiden).

Na de twee maanden basisopleiding, begint hier dan de drie maand durende UDA specialisatiefase. In totaal dus vijf maanden van opleiding om het zo gegeerde UDA-brevet te behalen.

De opleiding wordt opgedeeld in twee verschillende taken:

* 1 week opleiding;

* 1 week wacht en uitvoeren van verschillende karweien

De opleiding was zeker en vast niet van de poes. Nog meer drill, elke dag vlaggegroet, droppings, kaartlezen, nachtoefeningen, kilometers macheren om het uithoudingsvermogen op te krikken, schietoefeningen met verschillende wapens, waaronder de Thompson en niet te vergeten, de hindernispiste.

Dan waren er nog de verschillende defilés, waaronder 21 juli in Brussel, en nog een paar andere die ik mij niet meer allen herinner. Wel nog eentje een beetje speciaal, namelijk op de basis van Beauvechain, bij de uitreiking van de vleugels van Piloot aan Koning Boudewijn. Dan was er ook nog een speciale, namelijk in Brussel een vlag begeleiden.

Ik ben toen voor één dag sergeant geweest, want de persoon die de vlag droeg moest een officier zijn, de begeleiders onderofficieren, en bij gebrek aan voldoende onderofficieren was dit blijkbaar dé oplossing.

Wat het gedeelte van de wachten betreft, er waren drie soorten wacht:

Wacht 1:

Het munitiedepot. Daar heb ik gelukkig maar één keer wacht gedaan. Het was mij een saaie bedoening daar.

Wacht 2:

De wacht in de bunker van Kerkom, (Sint-Truiden). Daar was het veel gezelliger. Aangezien ik kandidaat korporaal was, ging ik op als postoverste samen met 1 schildwacht. Die schildwacht moest om de twee uur een ronde van de omheining doen, maar daar kwam niet veel van in huis. Er was een omheining van prikkeldraad en de Officier van Wacht moest aanbellen om binnen te komen. Meer nog, er stonden twee bedden met matras, wat zeker aanmoedigde om veel te rusten, (slapen). Later werd de bunker vervangen door een nieuwbouw in Neerlanden, met natuurlijk het zelfde scenario.

Wacht 3:

De anti-sabotage ploeg. Hier was ik jeep-overste, samen met twee mannen van de mobiele sectie. Het voertuig was een blindée, (recce), en om de twee uur moesten we op het vliegveld gedurende één uur rondjes rijden. Heel gezellig behalve in de winter of als het regende.

Dan kwam het grote moment, het afleggen van de proef om het UDA-brevet te halen. Deze proef bestond er in om met volledige uitrusting, (helm-rugzak-wapen) 16 km af te leggen in 2 uur en 10 minuten. Kwam er nog bij dat onderweg nog een paar proeven dienden afgelegd te worden, o.a. precisie granaatwerpen, over een gracht van 4 meter springen en koordklimmen. Ik heb de klus geklaard in 124 minuten, dus met 6 minuten overschot.

Als kandidaat korporaal heb ik later nog eens 9 km op dezelfde manier moeten doen, maar ik herinner mij niet meer hoeveel tijd wij daarvoor kregen. Ook hier slaagde ik voor de proef en op 1 januari 1964 werd ik benoemd tot korporaal in de reserve.

In 1964 zijn wij ook voor 14 dagen op kamp geweest in Leopoldsburg, (Kamp van Beverlo). Nachtoefeningen, infiltraties, enz... verder schietoefeningen met verschillende wapens waaronder mortiergranaten en blindicide op bewegend doel. Ook was er de befaamde vuurdoop, maar ik vraag mij wel af of het geluid niet uit de luidsprekers kwam die aan de zijkanten opgesteld stonden???

Tot daar het soldatenleven. Alleen nog een paar belevenissen. Ik heb mijn luchtdoop gekregen bij de luchtmacht, ('t ja waar ook elders?). Wij moesten op oefening naar Duitsland, (omgeving Düren). Die trip hebben wij gemaakt in, (als ik mij niet vergis) een DC-5, [nvdr: waarschijnlijk een DC-6]). Wat mij, wat betreft vliegen, het meest bijgebleven is, was een vlucht met een Fouga Magister CM170. Ikzelf vooraan in het toestel, de instructeur achteraan. Een hele belevenis, met een heel mooi uitzicht. [klik hier om het document in PDF te bekijken]

Ergens in de zomer van 1964 ben ik ook op bedevaart geweest naar Lourdes. Weeral de lucht in, deze keer met een C-119 Flying Boxcar.

Dit moet het zowat geweest zijn, alleen nog dit: ter gelegenheid van ons afzwaaien eind augustus 1964, kregen we nog een mooi afscheidsfeest aangeboden waarop onze Korpsoverste de toenmalige Kolonel Vlieger Willems aanwezig was, die ook persoonlijk onze brevetten uitreikte.

En dan maar terug het burgerleven in.

Kpl, (Res), René MAGNUS,

FIGHT TO WIN

INVINCIBILES ET RECTI