Belofte maakt schuld. Ik had beloofd om een summiere beschrijving te publiceren over mijn 10 jaar UDA, wel hier is het uiteindelijk.

Ik ben in Koksijde, (CMV), binnengegaan op 1 juni 1977. Over die maand Koksijde heb ik slechts weinig te zeggen omdat ik dat altijd als een zomerkamp heb beschouwd. Maar eind juni vertrokken mijn maten en ik naar Melsbroek, en daar was het wel menens. Vaag herinner ik mij nog sommige van mijn maten, zoals Van Lint, Sterkckx, De Wolf, Mox, Van Begin en Van Herck, de andere namen ben ik vergeten. Op die 10 jaar heb ik zoveel mensen gekend, en je kan ze niet allen onthouden.

Melsbroek, (de 15de Wing), was een eigenaardigheid om te verdedigen. Wij werkten daar samen met de Para-Commando's. Het eigenlijke vliegveld, Plein B en het munitiedepot van Berg behoorden tot onze opdracht, terwijl de perimeter rond het vliegveld van Zaventem deel uitmaakte van het wachtdetachement Para-Commando.

Wij leefden toen in de periode van de Baader Mainhoff groep, de aanslagen op de El-Al toestellen, enzoveel meer. Het was geen sinecure om een degelijke beveiliging uit te voeren omdat we zoveel verschillende zaken moesten in het oog houden en de dreiging van die terroristen maakte het er allemaal niet eenvoudiger op.

Wachtbeurten werden afgewisseld met opleiding tot het UDA brevet. In Melsbroek was ooit het traningscentrum VVE-UDA gevestigd en de hindernissenpiste van Melsbroek was dus ook geen gemakkelijke hindernis die moest genomen worden. Lange speedmarsen, veel lopen, op kamp vertrekken, koordenpiste, schietoefeningen en nog zoveel meer maakten van ons geharde soldaten klaar om het UDA brevet af te leggen. Op 1 november 1977 was het dan zover. In de DO 111/77 verscheen ons "diploma" dat we gelukt waren.

Daarna is het voor mij allemaal heel snel gegaan. Ik werd beroeps, maar ze wisten niet goed wat ze met mij moesten uitvoeren. In mei 1978 was er dan de legendarische interventie Red Bean, waarbij de UDA in alarm kwam te liggen voor een eventuele interventie op de luchthaven van Kolwezi in Shaba, (Katanga). De 13de Cie van het 1 Para heeft echter die klus voor ons geklaard en uiteindelijk zijn we dan toch niet naar Congo moeten vertrekken.

Al is het kantje boordje geweest want Kolonel Blume, (Korpsoverste 15de Wing), wou zijn UDA's stationeren eerst in Kamina om daarna de luchthaven van Kolwezi te bezetten. Hij was er immers van overtuigd dat UDA's beter de specifieke noden kenden die een (militair) vliegveld met zich meebracht. De beveiliging van de perimeter rond een vliegveld, de bescherming van de toestellen zelf. Het vrijwaren van de runway, zodat er veilig kon opgestegen en geland worden, kortom alle specifieke taken eigen aan personeel van de UDA.

Hij was ook de mening toegedaan dat de Para-Commando's op die manier een compagnie meer zouden hebben om de eigenlijke evacuatieopdracht uit te voeren. Bovendien zouden de UDA's de vluchtelingen op de luchthaven opvangen en begeleiden naar de C-130's om alzo naar Kamina, Lubumbashi of N'djili overgebracht te worden. De medische antenne Para-Commando zouden dan de eerste zorgen in Kolwezi toedienen. (Een volledig verslag over Kolwezi, opgesteld door Generaal Depoorter en waar ik het copyright heb van gekregen, kan je hier vinden).

Na de gebeurtenissen in Kolwezi ging het voor mij opnieuw bijzonder vlug. Ik werd voor een week naar het CMV gestuurd en vandaaruit ging het richting Politie Flight, waar ik een opleiding tot vliegveldpolitieman zou krijgen. Maar een opleiding tot MP zag ik echter niet zitten, ik wou immers bij de UDA blijven, in plaats van een gans leven saaie MP opdrachten uit te voeren. Ik liet mij dus bewust buizen en vroeg in een Model B, (aanvraag tot...), om als chauffeur zware voertuigen te mogen dienen. Dit was immers de enige mogelijkheid om als BV bij de UDA te blijven dienen. Gelukkig werd dit toegestaan en na 6 weken opleiding op de FRAC in Turnhout werd ik naar de 1 Jachtwing Alle Weer te Beauvechain gezonden.

In het begin liep ik daar op de MT van Beauvechain wat te niksel, en Cdt Marchal die toen Comd van de MT was had dit gauw in de gaten en zo ben ik eerst bij de LAA en daarna bij de UPI terechtgekomen. Oef, opnieuw actie. Bij de LAA, (Light Anti Aircraft Artillery), werd ik een specialist in het bedienen van de Vulcan, en tevens specialist in vliegtuig herkenning, (zowel NATO als Oostblok). Na het afsluitende kamp in Lombardsijde en het daarbij horende brevet kon ik echter niet bij de LAA blijven omdat er geen chauffeur zware voertuigen op TO was voorzien. Personeel LAA is allen SGP personeel, (Strijdend Grond Personeel), in cumulfunctie.

Zo kwam ik dus opnieuw op de MT terecht, en liep ik weer te niksen. 'k Was eigenlijk beter MP geworden, maar ja, gedane zaken hebben geen keer. Uiteindelijk kwam er een plaats vrij bij de UPI van Beauvechain. (UPI is Unités de Protection des Installations), de nieuwe Franstalige benaming voor UDA. Ik was natuurlijk overgelukkig.

In Beauvechain heb ik een mooie tijd meegemaakt. Vooral de opdrachten aan de kerncentrale van Tihange waren mooie herinneringen. Wij werkten er samen met de Rijkswacht. Deze lange controleopdrachten, (met een lekkere pint Stella), en we hadden daar een soort leven als God in Frankrijk. Het personeel dat daar werkte brachten soms blikje bier mee, of we verscholen ons met de Bedford op een afgelegen stuk van de ringweg om er rustig een pint te kunnen drinken. 's Nachts was het natuurlijk veel eenvoudiger. Maar we moesten wel rekening houden met de patrouilles van die Gendarmen.

In Beauvechain zelf deden wij wacht aan het munitiedepot dat gelegen was niet ver van de "Margeurite Nord". 's Nachts moesten wij die shelters controleren, of uitrukken omdat er een "intruder" was gesignaleerd, (in de zomer waren dat meestal boeren die laat op hun land werkten).

Maar Melsbroek trok aan mijn been. Ik wou daar terug. Dus opnieuw een Model B ingevuld om mutatie te mogen doen naar Melsbroek, en vreemd genoeg, (met een kleine lange arm van ons vader), werd mij dit toegestaan. En zo trok ik opnieuw naar Melsbroek, naar mijn vertrouwde 15de Wing.

Alles was nog hetzelfde gebleven. Ik liep Walter Reynders tegen het lijf, en wat later ook Dirk Borgonjon (†). Walter en Dirk waren samen met mij de "Drie Musketiers". Waren er "nuts" uit het vuur te halen, dan waren wij daar wel voor te vinden. Maar het werd ook stilaan de tijd van de CCC en de Bende van Nijvel. Regelmatig werd de UDA gevraagd om de Rijkswacht bij te staan in hun taken tegen deze gangsters. Ik herinner mij zo dat we in "de put van Calevoet" onder het bevel stonde van een Officier van de Rijkswacht.

De put van Calevoet is waar de Delhaize van Beersel is gelegen, en enige dager daarvoor was daar een bijzonder bloedige aanslag gebeurd. Er zaten daar ook scherpschutter van de Para's. Die lagen in de slaapkamer van een beenhouwer, en in de nachtelijke duisternis, (het was reeds winter), kon je die mannen aan hun sigaret zien trekken, (mooie camouflage).

De jaren gingen voorbij, het ene jaar al wat mooier dan het andere. Walter was naar Beauvechain getrokken en Dirk was in de burgerij gaan werken. Van onze Drie Musketiers bleef er maar eentje meer over. Ik kreeg een aanbod om hoofdadviseur te worden in een zaak voor computeropleidingen, (basic). Ik heb dan drie maanden NAPA, (Non-Activiteit wegens Persoonlijke Aangelegenheden), genomen om eens te testen hoe het in de burgersector zou zijn. Maar het stond mij niet echt aan en ik keerde dus naar het leger terug.

Maar mijn plaats in Melsbroek was ingenomen en ik vroeg dan maar om naar de 20ste Wing in Evere te gaan. En weer heb ik daar een mooie tijd gehad. Ik liep er immer de 1ste Sergeant-Majoor Bob Miraux tegen het leef. En de Comd van de MT had vlug begrepen dat ik beter tot mijn recht kwam op de UDA dan op zijn MT, en hij liet mij maar rustig aan doen, (bedankt Paul, dat is erg "chic" geweest van jou).

Maar ik was ondertussen getrouwd en mijn dochter was op komst. Mijn eerste vrouw zette mij steeds maar onder druk om het leger te verlaten, alhoewel ik dit eigenlijk niet wou. Met Bob en de Luitenant Van Hove had ik daar een prachtige tijd, en bovendien lag mijn brevet Air Commando op mij te wachten. Ik heb al die voorbereidende proeven meegedaan, maar er lag ook een Model B te wachten om het leger te verlaten, nadat ik bijna een slaande ruzie had gehad met mijn madam.

En zo heb ik op 30 november 1987 het Leger en daarmee ook de UDA verlaten. En nu,... 23 jaar later is dat nog altijd iets wat ik mij beklaag, mja... dan zou ik misschien een ijzervreter zijn geworden zoals ik er een ken ergens in een vergeten oord. Nu kan ik de UDA's een plek geven waar het goed is om te vertoeven, en daar heb ik evenveel plezier aan, als moest ik tot op heden UDA zijn gebleven. Ik heb het goed gehad en koester de herinneringen, en die zijn er met hopen geweest.